April doet wat ie wil...

Het is alweer even geleden dat ik mezelf de vraag stelde of ik, net als april, doe wat ik wil. Ik kon er geen antwoord op geven. Ik deed in ieder geval waar ik goed in was en wat ik al ruim 20 jaar deed. Maar of ik dat wilde blijven doen tot mijn pensioen, dat was iets anders. 

Vanuit die ene vraag, kwamen allerlei andere vragen, zoals:

  • Wat vind ik dan leuk?
  • Waar wordt ik gelukkig van? 
  • Waarom doe ik de dingen die ik doe?
  • Hoe wil ik me voelen op mijn werk, in mijn relatie?
  • Wat past bij mij?
  • Wie ben ik nu eigenlijk?

Een ander zou zeggen dat ik in een midlifecrisis zat. Als dat zo is: ‘never waste a good crisis’. Dus ik ben aan de slag gegaan. Ik ben trainingen gaan volgen om mezelf te ontdekken. 

Ik kwam beren tegen, trapte in nieuwe (en oude) valkuilen, verraste mezelf en stelde mezelf teleur. Alle gevoelens kwamen voorbij: van geluk tot verdriet. Het heeft me echter nooit weerhouden om door te gaan. Gelukkig, want ik heb zoveel geleerd, zoals:

  • Zelfvertrouwen is iets anders dan vertrouwen dat het goed komt.
  • Ik ben verantwoordelijk voor mijn eigen geluk. 
  • Kracht is niet hetzelfde als daadkracht.
  • Ik kan vertrouwen op mijn intuïtie. 
  • Genieten mag.
  • Ik ben niet de enige die op zoek is.
  • Ik wil werken met paarden
  • Ik wil graag anderen begeleiden in hun zoektocht naar (werk)geluk. 

Mijn zoektocht is ooit gestart met het zoeken naar werkgeluk. Ik heb ruim 20 jaar als directie assistent gewerkt. Ik heb ervaren hoe leidinggevenden het werkgeluk van medewerkers hebben gemaakt of gebroken. Ik heb ook gezien hoe medewerkers zich afhankelijk maakten van anderen voor hun werkgeluk. Hoe hoofd- en bijzaken werden verward. Hoe sommige teams verzandden in te lange vergaderingen en besluiteloosheid. Ik zag hoe eenzaam het kan zijn voor managers. En hoe lastig het kan zijn om je te profileren binnen een team. Hoe zachte heelmeesters stinkende wonden maken. Ik heb ook leiders meegemaakt die, door zichzelf te blijven, een team óók in moeilijke tijden mee kregen, hoe ze verbinding maakten met hun medewerkers en daardoor sneller en betere resultaten boekten. Zij konden inspireren, maar ook afscheid nemen als dat nodig was. Zij wisten waar ze gelukkig van werden en waren bereid om daarvoor dingen te doen en te laten. 

Vaak zijn leidinggevenden onbewust in hun rol gekomen. Ze zijn goed in hun werk en leiding geven leek een logische stap. Ze hebben zich een rol aangemeten en de vraag is of ze daar gelukkig van worden.  En dan komt vroeg of laat de vraag: wil ik leiding geven op deze manier? Wil ik zo verder. Of wil ik mijn eigen stijl ontwikkelen. 

Het meest tastbare resultaat van mijn zoektocht is de start van ‘doorZICHT coaching met paarden‘. Doordat je ZICHT krijgt op de dingen die je doet en vooral waaróm je dat doet, kan én durf je bewuste keuzes te maken in je werk. Doe je dat als leidinggevende, dan maak je het positieve verschil voor jezelf én je medewerkers.

Ik kan nu oprecht zeggen: april doet wat hij wil. En ik ook… 
Nu is de vraag doe JIJ wat je wil?